Bunu duyan Monica:
• İsterseniz bir de kendi gözlerinizle görünüz. Sanırım bahçededirler. Zaten bakın Sara’nın kızının sesi buraya kadar geliyor.
Sarp, kendisini toplayarak arabadan indi. Monica’nın gösterdiği tarafta bahçeye kurulu bir yemek masasının etrafında mutlu, mesut yemek yiyen insanların olduğunu gördü. Masanın tam orta yerinde Sara, yanında bir adam, adamın kucağında da bir kız çocuğu oturuyordu. Evet, kadın doğru söylüyordu.
Bu acı gerçek tüm çıplaklığı ile Sarp’ın gözlerinin önündeydi! Daha dikkatli baktı. Bir daha baktı! Evet, o masada oturan kadın Sara’ydı. Canından çok sevdiği kadın tam karşısındaydı ama yanında başka bir adam vardı.
Ve bambaşka bir hayatın ortasındaydı…
Bir an ne yapacağını şaşırdı! Sevdiği kadını görebilmek için her türlü engeli aşan, mesleki kariyerini yok sayan, sevdiği uğruna canını bile vermeyi göze alan Sarp’ı şimdi çok zor bir sınav bekliyordu.
Ya hemen karar vererek Sara’nın olduğu yere gidecek, ya da onu bir daha görmemek üzere orayı terk edecekti!
Sara’yı görmek istese, yanına gittiğinde ona ne diyecekti? Yanındaki kocasıyla, kızıyla mutlu bir hayatı varsa böylesi bir hayatı berbat etmek ona ne kazandıracaktı?
O Sara’yı çok sevmişti. Onu asla mutsuz edemezdi. Bu sevgisi sonsuza kadar sürecekti. Ya Sara? Belli ki o vermiş olduğu sözü tutmamıştı! Masadan duyulan neşeli sesler, onun ne kadar da mutlu olduğunu anlatmıyor muydu?
Bu mutluluğu bozmaya hakkı yoktu. Gerisin geriye arabaya bindi.
Monica’ya dönerek:
• Lütfen beni üç sokak aşağıya bırakır mısınız diyebildi. Sarp’ın ilk aklına gelen onu Sara’nın adresine getiren yaşlı adama, Andre’ye gitmek olmuştu. Az önce gördüklerini, bu yaşlı adam ile paylaşıp, ondan yardım istemeyi düşünmüştü!
Monica:
• Tabii ki bırakırım diyerek, aracını o istikamete doğru sürdü.
Sarp, Andre’nin evinin bulunduğu sokağın başında araçtan indi. Hiçbir şey söylemeden sadece ‘’hoşça kalın’’ diyebilmişti…
Monica, Vera ile kurguladıkları planın başarıya ulaşmasının verdiği mutlulukla arabasını Dr. Henry’nin evine doğru sürdü. Dr. Henry, Monica’nın babasının da sınıf arkadaşıydı. Bu nedenle Monica zamanlı, zamansız Henry’ye uğrayarak, onunla sohbet ederdi. Ama bu akşam özellikle oraya uğramalıydı. Çünkü Vera’ya vereceği haber çok önemliydi!
Dr. Henry’nin evine gelen Monica, Vera ile Sara’nın orada olduğunu bilmiyormuş gibi yaparak; ‘’Ooo, sizde mi buradaydınız? Bu ne güzel bir tablo, Herkese merhaba’’ diyerek bahçeye girdi. Bu sırada Vera ile göz göze gelmiş. Başıyla işaret vererek her şey yolunda demek istemişti.
Vera yaşananlardan çok mutluydu. Bu mutluluğun coşkusunu yaşarcasına kadeh kaldırdı: ‘’Haydi sağlığa ve mutluluğa; özellikle de Sara ve Henry’ye içelim!’’ dedi…
Sara annesinin bu coşkusuna bir anlam veremeden kadehini kaldırdı: ‘’Kaipuu’ya ve uzaklardaki sevgiliye’’ diye yanıt verdi…
Bu sırada Sarp, Bay Andre’nin evinin nerede olduğunu öğrenmiş, evin kapı zilini çalmıştı bile… Kapıyı Andre’nin torunu açtı. Sarp’ı kapıda gören genç kız bir an şaşırsa da, kendini topladı: ‘’Oh, merhaba siz miydiniz? Hoş geldiniz. Sizi bu kadar çabuk beklemiyorduk! İçeriye buyurun lütfen. Dedeme haber vermeliyim. O da henüz odasına çekilmişti’’ dedi.
Sarp:
• Ya lütfen kusura bakmayınız. Sizi de rahatsız ettim. Ama bu saatte sizden başka gidebileceğim bir yerim olmadığı için geldim. Lütfen affediniz. Dedi.
Andre’nin torunu:
• Hiç öyle şey olur mu? Hem dedem hemen uyamaz. O şimdi kitap okuyordur. Siz salona geçin lütfen. Sizi görünce çok sevinecek. Ben ona haber vereyim diyerek, üst kata çıktı.
Sarp salona geçerek, bir koltuğa ilişti. Çevresine bakındı. Salon oldukça güzel döşenmişti. Bu yaşlı adam, bir hayli zengin olmalı diye düşündü. Bu sırada Andre’nin merdivenlerden indiğini gördü. Ayağa kalkarak onu selamladı. Gecenin bu saatinde kendisini kabul ettiği için teşekkür etti.
DEVAM EDECEK...