Bir zamanlar bu ülkede çalışan bir işçi ya da memur için hayatın belli bir düzeni vardı. İnsanlar yıllarca emek verir, çalışır, sabreder ve sonunda emekli olduklarında birikimleriyle hayatlarını biraz olsun rahatlatacak adımlar atabilirlerdi. Çoğu kişi için en büyük hedeflerden biri, emeklilik dönemine girerken başını sokabileceği bir konut sahibi olmak ve ailesiyle rahatça kullanabileceği bir otomobil alabilmekti. Özellikle uzun yıllar çalışarak hak edilen kıdem tazminatı ve biriktirilen küçük tasarruflar bu hayalin gerçekleşmesine çoğu zaman yetiyordu.
Bugün ise aynı tabloyu görmek maalesef giderek zorlaşıyor.
Günümüzde düzenli bir işi olan bir işçi ya da memurun bile ekonomik şartlar karşısında ne kadar zorlandığını görmek için çevremize bakmamız yeterlidir. Artan hayat pahalılığı, yüksek kira bedelleri ve temel ihtiyaçların sürekli yükselen fiyatları, çalışanların bütçesini neredeyse tamamen tüketmektedir. Ailede tek bir kişinin çalıştığı birçok hanede gelir, çoğu zaman sadece temel giderleri karşılamaya yetmektedir.
Bir ailenin aylık giderlerini düşündüğümüzde tablo daha da netleşir. Mutfak masrafı, çocukların eğitim giderleri, ulaşım, telefon ve internet faturaları, elektrik, su ve doğalgaz gibi zorunlu harcamalar çoğu zaman maaşın büyük bir kısmını alıp götürmektedir. Böyle bir tabloda insanların birikim yapabilmesi, geleceğe yönelik yatırım planları kurabilmesi giderek zorlaşmaktadır.
Eskiden insanlar çalıştıkları yıllar boyunca “emekli olunca biraz rahat ederim” düşüncesiyle moral bulurdu. Bugün ise birçok çalışan için emeklilik düşüncesi bile kaygı verici hale gelmiştir. Çünkü aktif çalışırken bile zor geçinen bir kişinin emeklilikte daha düşük bir gelirle nasıl yaşayacağını düşünmesi doğal olarak endişe yaratmaktadır. Bu nedenle pek çok insan emeklilik yaşını düşünmekten bile çekinir hale gelmiştir.
Bir diğer gerçek ise mülkiyet meselesidir. Günümüzde evi, arsası ya da ailesinden kalan bir mülkü olmayan bir kişinin kendi imkânlarıyla ev sahibi olması her geçen yıl daha zor hale gelmektedir. Konut fiyatları ve kredi koşulları birçok insanın ulaşamayacağı seviyelere çıkmıştır. Aynı durum otomobil için de geçerlidir. Eskiden ikinci el bir araç almak birçok aile için ulaşılabilir bir hedefken, bugün bu da giderek zorlaşan bir ihtiyaç haline gelmiştir.
Eğer bir ailede okula giden çocuklar varsa tablo daha da ağırlaşmaktadır. Eğitim masrafları, servis ücretleri, kitaplar, kırtasiye giderleri ve diğer ihtiyaçlar bütçeye yeni yükler eklemektedir. Böyle durumlarda birçok aile borçlanarak hayatını sürdürmeye çalışmaktadır. Kredi kartları, ihtiyaç kredileri ve taksitli harcamalar günlük hayatın vazgeçilmez bir parçası haline gelmiştir.
Bu şartlar altında birçok insan için otomobil almak ya da bir daire sahibi olmak artık sadece ertelenen bir plan değil, çoğu zaman kurulması bile zor bir hayale dönüşmektedir.
Oysa çalışan insanların en temel beklentisi çok büyük zenginlikler değildir. İnsanlar sadece emeklerinin karşılığını alabilecekleri, gelecekten korkmadan yaşayabilecekleri ve çocuklarına daha güvenli bir hayat bırakabilecekleri bir düzen isterler. Yıllarca çalıştıktan sonra en azından bir ev sahibi olabilmek ve hayatını kolaylaştıracak bir otomobile sahip olabilmek çok da büyük bir talep değildir.
Bu nedenle ekonomik düzenin çalışan insanların yaşam standartlarını koruyacak, hatta zamanla iyileştirecek şekilde yeniden düşünülmesi büyük önem taşımaktadır. Çünkü bir toplumda çalışan insanların umutları zayıflarsa, geleceğe olan güven de zedelenir.
Bugün belki birçok kişi için konut ya da otomobil sahibi olmak zor görünmektedir. Ancak asıl mesele insanların hayallerinin tamamen kaybolmamasıdır. Çünkü bir toplumun gücü yalnızca ekonomisinde değil, aynı zamanda insanlarının geleceğe dair kurduğu umutlarda saklıdır.